Reklama
A A A

HEREZJE I KOŚCIOŁY SAMODZIELNE

Jednym z charakterystycznych objawów rozwoju chrześcijaństwa w epoce starożytnej były liczne gru­py wyznaniowe określone na soborach jako heretyc­kie. Jedne z nich dosyć szybko się rozpadały i zani­kały, inne natomiast konsolidowały się i przetrwały do dziś. Niektóre, jak arianizm, odegrały wielką rolę w dziedzinie religijnej i społeczno-politycznej, ale nie potrafiły stworzyć silnej organizacji i dlatego po kil­ku wiekach ślad po nich zaginął. Do wielkich herezji tego okresu należy zaliczyć również nestorianizm, mo-nofizytyzm i monoteletyzm. One właśnie dały początek kilku wschodnim kościołom narodowym, które potra­fiły zachować swą samodzielność. Powstanie tych ko­ściołów było uwarunkowane przede wszystkim odręb­nościami narodowymi, politycznymi i kulturowymi, nadto zaś sporami w zakresie doktryny religijnej. W ten sposób na gruncie nestorianizmu powstał ko­ściół chaldejski, na gruncie monofizytyzmu powstały kościoły: syryjski, armeński (ormiański), koptyjski i abisyński, a na gruncie monoteletyzmu powstał ko­ściół maronicki, który po dość długim okresie samo­dzielności zjednoczył się z kościołem rzymskokato­lickim.