Reklama
Nieważne czy pogrzeb czy kremacja w Sosnowcu - ten zakład pogrzebowy wykona wszystko
A A A

Kościół chaldejski

Kościół chaldejski ukształtował się formalnie w V wieku, kiedy to na synodzie w Seleucji (424 rok) z przyczyn natury politycznej orzekł swą niezależność od kościoła rzymskiego i bizantyńskiego. Wkrótce po tej deklaracji znaleźli tam dobre przyjęcie wypędze­ni z Edessy nauczyciele tzw. „szkoły perskiej", którzy przyczynili się w znacznej mierze do tego, że nesto­rianizm stał się obowiązującą doktryną w tym koście­le. Późniejsze wydarzenia polityczne, a zwłaszcza klęska króla perskiego Chosroesa II w wojnie z cesa­rzem Konstantynopola, stały się przyczyną prześlado­wania nestorianów, które nie ustało aż do zajęcia kra­ju przez Arabów. Nestorianie chaldejscy prowadzili wytężoną akcję misyjną w Turcji, Indii, Mongolii i wśród Arabów. Wiek XII i XIII — to okres największej ekspansji te­go kościoła. Sieć jego gmin rozciągała się od Jerozoli­my aż do Pekinu. W XIV wieku jednak warunki poli­tyczne doprowadziły nie tylko do zahamowania akcji misyjnej, ale do poważnego upadku samego kościoła, który od tej pory już nie odzyskał swej dawnej siły. Pierwsza wojna światowa zdziesiątkowała liczbę jego wyznawców, znaczna część wyemigrowała. Obecnie liczba wyznawców nie przekracza 200 tysięcy w Iraku, Persji, Afganistanie i Indii. W XVII wieku część wy­znawców zjednoczyła się z kościołem katolickim, a w XIX wieku część nawiązała łączność z kościołem prawosławnym. Głową kościoła chaldejskiego jest pa­triarcha (katholikos), która to godność od XV wieku przechodzi ze stryja na bratanka. Językiem liturgicz­nym jest język staroperski.