Reklama
Autolaweta Szczecin
Autolaweta Szczecin
A A A

Kościół syryjski

Kościół syryjski powstał w V wieku w środowisku mnichów Syrii, Palestyny i Egiptu. Głównym ośrod­kiem była Antiochia, gdzie od 470 roku patriarchami byli zwolennicy monofizytyzmu. W początkach VI wieku jednak biskupi monofizyccy zostali wypędzeni z Syrii i opozycja wobec uchwał soboru chalcedoń-skiego została w ten sposób zlikwidowana. Wypędze­ni biskupi jednak zdołali na wygnaniu odbudować zniszczoną hierarchię, która od imienia swego twórcy Jakuba Baradoi przyjęła nazwę jakobitów. Z chwilą opanowania Syrii przez Arabów biskupi monofizyccy mogli działać z większą swobodą i dlatego na perskim Wschodzie pomimo dominacji nestorianów (kościoła chaldejskiego) utrzymały się gminy monofizytów. Ich ośrodkami było Targit oraz klasztor Matai koło Mo­sulu. Świadectwem siły i znaczenia kościoła monofizyc­kiego w Syrii była jego działalność misyjna. Literatu­ra religijna jakobitów przeżyła okres rozkwitu w XIII wieku. Na ten okres przypadła również naj­większa ekspansja tego kościoła, który posiadał 20 me­tropolii i ponad 100 stolic biskupich. Duża też była ilość klasztorów w Syrii, Mezopotamii i na Cyprze. W XIV wieku, wskutek najazdu Mongołów i prze­śladowań tureckich, liczba jakobitów bardzo zmalała. W XVIII wieku część z nich zjednoczyła się z koś­ciołem katolickim. Obecnie ich liczba nie przekracza 80 tysięcy. Głową tego kościoła jest patriarcha z sie­dzibą w klasztorze Świętego Marka w Jerozolimie. Ję­zykiem liturgicznym jest starosyryjski i perski.