Reklama
A A A

Laos

Dzieje i stan buddyzmu w Laosie wypadnie nakreś­lić w niewielu tylko zdaniach, gdyż dostępne autoro­wi materiały na ten temat są wyjątkowo skąpe. Obec­ny król Laosu Sarang Vatthana jest gorliwym wyznaw­cą buddyzmu i uważa buddyzm za fundament działal­ności państwowej, z tym że tradycyjne pojęcia bud­dyzmu próbuje adaptować do nowożytnych potrzeb społeczeństwa. I tu — jak w Kambodży — buddyzm jest konstytucyjnie uznany za religię państwową, a król jest promotorem działań za pośrednictwem re­ligii, w imię religii i na rzecz religii. Mnisi Laosu współdziałają przy realizacji rządowych planów roz­woju gospodarczo-społecznego, a mają przy tym wiele okazji do propagowania religii. Wobec protekcyjnej roli państwa w stosunku do religii kler buddyjski nie przejawia tu działalności niezgodnej z polityką rządu. Całe życie rodzinne i publiczne wsi skupia się wokół świątyń wiejskich i mnichów. Zwyczajowo też każdy mężczyzna przechodzi przez stan mniszy; zresztą du­chowni są otaczani wysoką czcią, a poza tym nie obo­wiązują żadne ograniczenia zwyczajowe ni prawne w stosunku do mnichów chcących przejść do życia świeckiego. Buddyzm w Laosie ma dość długie tradycje. Tereny tego kraju podlegały wielu okupacjom, gdyż narażone wyły stale na najazdy ze strony sąsiadów: Birmy, Syja­mu, Kambodży, Wietnamu. Co najmniej Dżajawar-man VII z Kambodży wprowardził tu w XII wieku mahajanę. Z kolei przełom XIII—XIV wieku był świadkiem wprowadzenia do Laosu hinajany, przenie­sionej tu przez Syjamczyków. Choć ta ostatnia domi­nuje tu po dziś dzień, ostatnie wypadki polityczne w Laosie, a w szczególności ruch komunistyczny orga­nizacji Patet Lao spędzają z pewnością sen z powiek przyzwyczajonych do spokojnego wegetowania mni­chów, a w przyszłości zmuszą ich zapewne do podję­cia energicznej walki o przetrwanie.