Reklama
A A A

Ludy łowieckie

Religie ludów łowieckich, do których zaliczamy Bu-szmenów, Kindiga, Sandawe, składają się z wielu ele­mentów rodzimych i napływowych. Jest rzeczą zro­zumiałą, że ludy zajmujące się łowiectwem lub myś­listwem szczególną czcią otaczały zwierzęta stanowią­ce podstawę ich bytu. W związku z tym typowy dla wierzeń tych ludów jest system wierzeń totemistycz-nych. W późniejszym okresie został on uzupełniony elementami animizmu w postaci wiary w siłę witalną i duszę przenikające ciało ludzkie. Według wierzeń Buszmenów przed pojawieniem się na ziemi człowieka żyły tu tylko zwierzęta pod opie­ką strażnika zwanego Hise lub Huwe. Był to bardzo dziwaczny stwór o czerwonych oczach i olbrzymich skrzydłach. Jemu właśnie przypisuje się stworzenie rodu ludzkiego i roślin przez przemieszanie niektórych gatunków zwierząt. W ten sposób za pomocą mitu powstaniu ludzi udowadnia się pokrewieństwo rodu ludzkiego ze zwierzętami, które określa się jako przod­ków ludzi. Hise nadal istnieje i zamieszkuje niezwykle uformowane szpalery drzew i traw, nadal strzeże opiekuje się zwierzętami i stworzonymi przez sie­bie ludźmi. Mnogość gatunków zwierząt posiadających w dużym stopniu rozwinięte różne zdolności, jak szybki bieg, dobry słuch, węch itd., wytworzyła przekonanie o przewadze świata zwierzęcego nad ludzkim. Prze­wagę tę neutralizuje się za pomocą całego szeregu za­biegów magicznych, jak obrzędy inicjacyjne, wróżby, tabu żywnościowe. Pewne cechy zwierząt można przy­swoić sobie przez zjedzenie ich mięsa; spożycie serca lamparta i płuc strusia może poprzez przyswojenie sił witalnych tych zwierząt uzbroić człowieka w lampar­cią odwagę i strusią wytrzymałość. Niektóre zabiegi magiczne mogą wywierać negatywny wpływ na zwie­rzęta. Zjedzenie przed polowaniem mięsa zwierząt biegnących powoli ma wpłynąć hamująco na ucieczkę szybko biegnących zwierząt. Ciało ludzkie, według wierzeń ludów łowieckich, rozpływa się po śmierci wśród gwiazdozbiorów, a siła witalna przejawia się w niektórych zjawiskach przy­rodniczych — chmurach, kolorze nieba, tęczy itp. Charakter napływowy ma wiara w wielkiego i małe­go boga antropomorficznie pojmowanych, którzy wraz ze swoimi żonami i dziećmi żyją na wschodnim i za­chodnim krańcu nieba w olbrzymich pałacach. Na par­terze tych budowli mieszczą się dusze zmarłych, które usługują bogom i ich rodzinom. Dusza człowieka jest nieśmiertelna i podobna do powietrza. Po śmierci, nie­zależnie od dobrych czy złych uczynków za życia, du­sza unoszona jest do nieba, gdzie przyjmuje mglistą postać ludzką i dalej prowadzi swój ludzki byt.