Reklama
A A A

Oj rad i Bu naci

Oddzielnie warto wspomnieć o mongolskich plemio­nach Kałmuków (Ojratów i Buriatów). Pierwsi wywę-drowali w pierwszej połowie XVII wieku z terenu Dżungarii w zachodnich Chinach nad Morze Kaspij­skie w dorzecze dolnej Wołgi, przenosząc lamaizm na teren Rosji europejskiej. W XVIII wieku duża ich część opuściła tereny Rosji, gdzie doznała niesprawied­liwości i krzywd: zostało ich jednak tam około 50 ty­sięcy. W 1920 roku utworzono Kałmucki Okręg Auto­nomiczny, a po szeregu zmian w 1958 roku Kałmucką ASRR, gdzie jeszcze pewna liczba mieszkańców wy­znaje buddyzm. Chińscy Kałmucy — częściej zwani Ojratami — żyją w Sinkiangu (Ujgurska Republika Autonomiczna), gdzie również utrzymuje się lamaizm „żółtych czapek". Z kolei Buriaci, którzy żyją również w Mongolii Ze­wnętrznej, mają swe siedziby na Zabajkalu. Tu tak samo dotarł lamaizm w XVII—XVIII wieku, choć nie wyparł nigdy stamtąd całkowicie rodzimego szama­nizmu. Mimo ścierania się z prawosławiem trwa do dziś w proklamowanej w 1924 roku Buriacko-Mongol-skiej ASRR. Żeby wreszcie zakończyć rozdział o rozprzestrzenia­niu się lamaizmu, dodajmy, że do Kaszmiru zanieśli la­maizm zamieszkujący tam w okolicach górnego biegu Indusu Tybetańczycy, w Chinach zaś prowincje sąsia­dujące z Tybetem i Mongolią również przejęły lamaizm częściowo wskutek imigracji ludności wyznającej tę religię, częściowo zaś wskutek infiltracji samych nauk.