Reklama
szkoła dla psów warszawa
litery ze stali nierdzewnej
party bus rental chicago
rolety warszawa
A A A

POCHODZENIE ISLAMU

O dzieciństwie i wczesnych latach młodości twórcy islamu, Mahomecie (Muhammadzie), mamy stosunko­wo niewiele wiadomości godnych zaufania. Większość źródeł podaje rok 571 n.e. jako datę urodzenia proro­ka. Mahomet urodził się w szczepie Kurajszytów w Mekce. Rodzice jego dość wcześnie umarli. Wycho­waniem chłopca zajął się najpierw dziadek Abd al--Muttalib, a później stryj Abu Talib. O młodzieńczych latach Mahometa wiadomo jedy­nie, że jako dwunastoletni wyrostek podróżował z ka­rawanami i spotykał wyznawców różnych religii. W wieku dwudziestu lat przeszdł on na służbę bogatej wdowy Chadidży, która potrzebowała młodego i ener­gicznego człowieka do nadzorowania swych kupiec­kich interesów. W kilka lat później Mahomet poślubił swoją chlebodawczynię, mimo iż była ona o 15 lat od niego starsza. Dobrobyt, jaki zapewniło Mahometowi to małżeństwo, umożliwił mu zajmowanie się sprawa­mi zgodnymi z jego własnymi upodobaniami. Wszyscy biografowie Mahometa, wraz z najwybitniejszym hi­storykiem arabskim z VIII wieku, Ibn Ishakiem, przy­znają, że małżeństwo proroka z Chadidżą było bardzo szczęśliwe. Chadidża była pierwszą żoną Mahometa. Święta księga islamu, Koran, nic nie mówi, jak doszło do tego, że Mahomet rozpoczął swoją misję religijną i stał się prorokiem. Pierwsze objawienie, zwane „nocą siły" [lajlat al gadi), Mahomet miał przebywając samotnie w jaskini około roku 610. Już wcześniej żarliwie demaskował niesprawiedliwość spo­łeczną i ucisk ludzi biednych przez klasy uprzywilejo- wane. Nowe idee religijne i społeczne sprawiły, że Ma­homet w początkowym okresie swojego posłannictwa jako iasul, wysłannik Allacha, Boga jedynego, zdobył zaledwie kilku zwolenników. Jedynie żona Chadidża, jej kuzyn Waraą ibn Nawfal oraz krewni Ali i Abu Bakr stali się wyznawcami nowej wiary. Opór mieszkańców Mekki przeciwko Mahometowi wynikał nie tyle z ich sceptycyzmu co do osoby pro­roka, ile z przyczyn politycznych i ekonomicznych. Obawiali się oni po prostu wpływu, jaki jego nauka mogła mieć na sprawy gospodarcze Mekki. Oligarchia mekkańska bała się ponadto politycznego autorytetu nowego proroka. Przeciwko tej opozycji Mahomet walczył na próżno. Po ponad dziesięciu latach pracy w Mekce zdołał on zgromadzić wokół siebie tylko nieliczną grupkę oddanych sprzymierzeńców. W związku z taką sytuacją Mahomet zaczął rozwa­żać konieczność decydującego i radykalnego rozwią­zania sprawy. Niespodziewanie nadarzyła się okazja przeniesienia się do Medyny (Jatrib) leżącej kilkaset kilometrów na północ od Mekki. Mieszkańcy tego miasta spodziewali się przy pomocy Mahometa dopro­wadzić do pojednania zwaśnionych największych szczepów Medyny: Aws i Hazradż. Od delegacji Me-dyńczyków przybyłej do Mekki Mahomet zażądał gwarancji bezpieczeństwa dla siebie oraz prawa przy­bycia do Medyny z grupą swoich zwolenników. Po negocjacjach muzułmanie przenieśli się do Medyny. W siedemnaście lat później kalif Umar ustanowił rok księżycowy rozpoczynający się 16 lipca, a jako oficjal­ny początek ery muzułmańskiej rok 622, w którym odbyła się „ucieczka" (hidżra) wyznawców islamu i Mahometa z Mekki do Medyny. Hidżra stała się punktem zwrotnym w życiu Maho­meta. Opuszczał miasto, gdzie był pogardzanym pro­rokiem, a przybywał do miejscowości, której miesz­kańcy przyjmowali go jako honorowego wodza. W krótkim czasie opanował Medynę, a tym samym stał się faktycznym kontrolerem żywotnej dla Mekki drogi handlowej na północ. Wszystkie jego poczynania, na­pady na karawany i wypady przeciwko plemionom be-duińskim były częścią ogólnego planu, opracowanego zręcznie i inteligentnie i mającego na celu otoczenie Mekki. Próby te spotykały się ze zbrojnym oporem Mekki. Walki z Mekkańczykami zakończone zostały kompromisem i zawarciem paktu al-Hudajbija. W 630 roku podbój Mekki został zakończony wkroczeniem Mahometa jako zwycięzcy do tego miasta. Zdobycie Mekki nazwali muzułmanie al-fath, co po arabsku znaczyło „otwarcie" lub „rozpoczęcie", lecz po 630 roku słowo to przyjęło znaczenie „podboju". W tym to właśnie roku rozpoczyna się okres wielkich podbojów arabskich. W tym samym czasie następuje szybki rozwój islamizacji Półwyspu Arabskiego. Idee głoszone przez Mahometa znalazły szeroki rozgłos wśród Arabów. Siłą przyciągającą były dla nich zasa­dy moralne nowej religii, nakazujące jednakowe trak­towanie każdego współwyznawcy. Wprowadzana w życie zasada powszechnego braterstwa wszystkich mu­zułmanów bez względu na ich przynależność plemien­ną czy rasową sprawiały, że do Mahometa przybywały delegacje z dalekiego Omanu, Hadramautu i Jemenu. Arabia, która nigdy nie ugięła się przed wolą jednego człowieka, zaczynała to czynić teraz dobrowolnie. Arabskie pogaństwo ustępowało miejsca nowej wierze i nowej moralności. W dziesiątym roku ery muzułmańskiej (632) Maho­met odbył triumfalną pielgrzymkę z Medyny do Mek­ki, nazwaną „pielgrzymką pożegnalną". Tradycja gło­si, że prorok po powrocie do Medyny przepowiadał swoją rychłą śmierć. O jego gorszym samopoczuciu świadczyć mogłoby i to, że nie wziął udziału w przy­gotowaniach do wyprawy wojennej do bizantyjskiej Syrii. W końcu maja 632 roku zaczął narzekać na silne bóle głowy. Dręczyła go gorączka, stan jego pogar­szał się ciągle i w dniu 8 czerwca zmarł. Umierając, nie wyznaczył nikogo do kierowania sprawami państwa muzułmańskiego, a jedynie powie­rzył Abu Bakrowi kierowanie rytualną modlitwą piąt­kową. Początkowo były poważne trudności w kiero­waniu gminą muzułmańską. Ludność koczownicza, niedawno nawrócona, zaczęła się buntować przeciw­ko władzy centralnej. Jednakże na czele muzułmanów stanął energiczny kalif Abu Bakr, który w ciągu dwóch lat swego panowania zmusił zbuntowane ple­miona do uległości i zdołał opanować sytuację.