Reklama
Organizacja urodzin dla dzieci oraz baby shower, sprawdź na www
A A A

REFORMACJA

Oderwanie krajów protestanckich od kościoła rzymskiego dzieli jego historię na dwie wielkie epo­ki: średniowieczną i nowożytną. Doniosłości tego fak­tu nie mogło umniejszyć określenie protestantyzmu mianem herezji przez kościół rzymski. Historyczne bowiem znaczenie wystąpienia Lutra i pozostałych reformatorów tego czasu polegało nie na tym, że stworzyli nowe doktryny w zakresie wiary i moral­ności, ale na tym, że spowodowali rozbicie owego jednolitego z pozoru świata zachodniego. Powodzenie szesnastowiecznej reformacji jest dowodem, że owo średniowieczne zachodnie „corpus christianum" na przełomie XV i XVI wieku nie opierało się na głę­bokiej wierze narodów chrześcijańskich w nadprzy­rodzoną władzę papieża. Nazbyt wyraźnie ujawnione zostały ziemskie i polityczne cele tej władzy, by na­rody mogły w dalszym ciągu wierzyć, że ma ona cha­rakter religijny. Nazwą „protestantyzm" zwykło się określać różne wyznania chrześcijańskie wywodzące się od reforma­cji rozbudzonej w początkach XVI wieku. Do tej gru­py zalicza się również i takie wyznania, które nie wywodzą się bezpośrednio z tego nurtu, które jed­nak nie są związane z rzymskim katolicyzmem ani z prawosławiem. Nazwą „protestantyzm" obejmuje się współcześnie około 1500 rozmaitych grup przyznają­cych się do chrześcijaństwa. Sama ta nazwa jednak powstała w sposób przypadkowy, jako określenie sta­nowiska pewnych miast i książąt, którzy na sejmie w Spira (19 lutego 1529 roku) zaprotestowali przeciw­ko zarządzeniu cesarskiemu zabraniającemu dalszego rozpowszechniania „nowinek reformatorskich". W późniejszym okresie termin ten nabrał znaczenia re-ligijno-doktrynalnego i w takim znaczeniu przeszedł do historii. Grupy reformatorskie jednak na ogół nie stosowały do siebie tej nazwy, lecz nazywały się ra­czej „luterańskimi" lub „kalwińskimi", a najczęściej „kościołami ewangelickimi" dla podkreślenia, że źródłem ich wiary jest ewangelia, a nie autorytet kościoła.